اختلاط عمیق ( به طور اختصار DSM)  یکی از روش‌های بهسازی خاک است که از طریق مخلوط کردن مکانیزه خاک با مخلوط‌های سیمانی و … درخاک‌های ضعیف موجب تقویت خواص مکانیکی، کاهش نفوذپذیری و تراکم پذیری می‌شود.
اختلاط خاک به دو روش ستونی و توده‌ای انجام می‌گیرد و در هر دو می‌تواند به صورت خشک یا مرطوب انجام شود. در روش مرطوب، خاک با دوغاب ماده مخلوط شونده در هم امیخته می‌شود. این روش درخاکهای ریزدانه مانند رس نرم، سیلت و ماسه با رطوبت محتوا کم (تا 60%) و در زمین‌های لایه‌ای تشکیل شده از لایه‌های ضعیف و مقاوم به کار میرود.
در روش خشک خاک با پودر ماده مخلوط شونده در هم آمیخته می‌شود. این روش در خاکهایی با رطوبت بالا جهت ایجاد واکنش بین خاک و اختلاط شونده استفاده می شود. در این روش با اختلاط پودر خشک با خاک از میزان رطوبت کاسته می‌شود که مطلوب است. اختلاط خشک روشی کم صدا وکم لرزش است. ازدیگر مزیت‌های این روش میتوان به امکان اصلاح خاک‌های نباتی و لجن تا اعماق زیاد و اقتصادی تر بودن ان اشاره کرد .
به طور کلی از آهک یا سیمان مخلوط با آهک برای بهسازی رس‌های پلاستیک و سیلت و از سرباره کوره برای بهسازی خاک‌های نباتی استفاده می‌شود.
در اختلاط ستونی ابتدا تیغه مخلوط کن با حرکت دورانی و رو به پایین  سبب برهم خوردن ساختار خاک در آن ناحیه می‌شود. و با حرکت دورانی معکوس و رو به بالا ماده مخلوط شونده از طریق لوله مخلوط کن به درون محیط اضافه می‌شود. در این روش ستونهایی با قطر 60 تا 80 سانتیمتر از خاک بهسازی شده تا عمق 25 متر ایجاد می‌شود.
اختلاط توده‌ای یا حجیم بوسیله حرکت پیوسته مخلوط کن در جهت های افقی و عمودی از پیش تعیین شده انجام می‌گیرد و در مواردی استفاده می شود که حجم گسترده‌ای از خاک خیلی ضعیف یا آلوده با رطوبت بالا همانند رسوبات لجنی و خاک‌های نباتی مرطوب نیاز به بهسازی داشته باشد. استفاده از این روش در اعماق کم (4 متر) و در مساحت 8 تا 10 متر مربع اقتصادی است.از جمله کاربرد‌های این روش می‌توان به ساخت خاکریز روی خاک‌های نرم و دیوار‌های آب بند، بستر پی‌های نواری و گسترده، بستر توربین‌های بادی و پل‌ها، پایداری شیروانی، کاهش پتانسیل روانگرایی و کاهش نشست پذیری اشاره کرد.