پایدار سازی دیواره گود و شیروانی

امروزه بسیاری از پروژه­های عمرانی بر روی دامنه­ها و شیروانی­ها ساخته می­شوند و یا مستعد پذیرش از سمت دامنه­ها و شیروانی­ها قرار دارند. روش­های مختلف پایدارسازی در نقاط مختلف دنیا بر اساس پارامترهای اجتناب از خطر، کاهش نیروی محرک و افزایش نیروی مقاوم صورت می­گیرد.

1- اصلاح هندسی شیروانی: اصلاح هندسی شیب به منظور کاهش نیروهای محرک یا افزایش نیروهای مقاوم، روشی است که به طور متداول جهت افزایش ضریب پایداری دامنه­ها و تثبیت زمین­لغزش­ها به کار می­رود. هزینه کم و سهولت اجرا مزیت این روش است. همچنین این روش امکان استفاده از اراضی را بعد از اجرای عملیات و ایجاد چشم­اندازی مناسب فرآهم می­نماید. روش­های مختلف برای اصلاح هندسی عبارتند از: خاک­برداری نحوه اصلاح هندسی شیب، برداشت و جایگزینی مصالح لغزشی، کاهش کلی شیب دامنه و مسطح کردن آن با یا بدون ایجاد سکو، باربرداری از دامنه به وسیله حفر ترانشه در بالای شیب و کاهش ارتفاع آن، افزایش وزن پنجه به طریق خاکریزی، لغزش کنترل­کننده، کند و آکند، باربرداری موضعی در بالای شیروانی، کاهش کلی شیب، تراس­بندی،  خاکریزی. تعدادی از روش­ها به همراه عکس در زیر موجود­اند.

کاهش زاویه شیب با ایجاد پله(سکو)
برداشت مواد و سبک کردن روباره
افزودن مواد و سنگین کردن پاشنه
روش کند و آکند
تراس¬بندی
خاکریزی پنجه¬ای

2- زهکشی: زهکشی بدنه توده­های لغزنده فقط به منظور خارج ساختن آب اضافی از توده خاک است و به طریق: زهکشی سطحی، زهکشی عمیق، چاه­های زهکشی قابل انجام است.

3- پایدارسازی به روش بایو مهندسی: امروزه شیوه­های بیولوژیکی جهت پایدارسازی شیب ناپایدار بسیار مورد استفاده است. پوشش گیاهی ضمن اینکه به تنهایی به عنوان یک روش پایدارسازی به کار می­رود، می­توانند جهت طولای نمودن عمر مفید سایر سازه­های فنی مطرح گردند.

4- پایدارسازی مکانیکی: این روش­ها از نظر عملکرد به دو دسته قال تقسیم­بندی هستند: